Het blijft moeilijk te geloven en te aanvaarden,
dat je zo plotseling uit ons leven verdween.
Elke dag denk ik aan mijn 'stamboom'
en daarbij voel ik mij soms alleen.
Altijd stond je klaar, voor ons en voor een ander,
je toonde ons dat we er moesten zijn voor elkander.
Nooit is het gemis voorbij, je blijft bij mij
door wie je was en wat je zei.


 

MARC VERRIEST
2 juni 1934 - 9 maart 2007


 

Ik heb dezelfde ogen en ik krijg jouw trekken om mijn mond.
Vroeger was ik driftig, vroeger was jij driftig, 
maar we hebben onze rust gevonden.
En we zitten naast elkaar en we zeggen niet zoveel.
Voor alles wat jij doet heb ik hetzelfde ritueel.
Papa, ik lijk steeds meer op jou.
Ik heb dezelfde handen en ik krijg jouw rimpels in mijn huid.
Jij hebt jouw ideeŽn, ik heb mijn ideeŽn en we zwerven in gedachten
maar we komen altijd thuis.
De waarheid die je zocht en die je nooit hebt gevonden,
ik zoek haar ook en tevergeefs zolang ik leef.
Want papa, ik lijk steeds meer op jou.
Vroeger kon je streng zijn en God ik heb je soms gehaat.
Maar jouw woorden, ze liggen op mijn lippen en ik praat nu 
zoals jij vroeger praatte.
Ik heb een goddeloos geloof en ik hou van elke vrouw
en misschien ben ik geworden wat jij helemaal niet wou,
maar papa ik lijk steeds meer op jou.
En jij gelooft in God, dus jij gaat naar de hemel, en ik geloof in niks
dus we komen elkaar na de dood, na de dood, nooit meer tegen.
Maar papa, ik hou steeds meer van jou.
Ik heb een goddeloos geloof en ik hou van elke vrouw
en misschien ben ik geworden wat jij helemaal niet wou,
maar papa ik lijk steeds meer op jou.
Oh papa, ik hou steeds meer van jou.
Papa ik lijk steeds meer op jou...
Uitvoering: Stef Bos

 

contacteer de webmaster